Tišina je ovde gluvoća, Pogon Jedinstvo, Zagreb

Tišina je ovde gluvoća, Pogon Jedinstvo, Zagreb. Foto: Nenad Porobić

TIŠINA JE OVDE GLUVOĆA

Mirjana Dragosavljević

Izložba „Tišina je ovde gluvoća“ analizira različite migracije koje obeležavaju ove prostore, jer ukoliko bismo pokušali da mapiramo sva prošla i sadašnja kretanja, dobili bismo pokretnu sliku nalik mravinjaku – reke ljudi ugrožene egzistencije. Međutim, ovo nije pokušaj mapiranja svih kretanja u potrazi za budućnošću, već prikaz fragmenata određenih putovanja. Kako ih percipiramo? Kako se prema njima odnosimo? Kako u njima učestvujemo? Kako se u okviru njih pozicioniramo? Kako ih (ne) prevazilazimo? 

Nika Autor u radu Filmske novosti 63 – Voz senki  koristi video snimak napravljen od strane izbeglica sa Bliskog istoka iz voza na relaciji Beograd-Ljubljana i smešta ga u širi istorijski, društveni i politički kontekst. Filmske novosti 63, između ostalog, sadrže kadrove nastale u januaru 2017. na prostoru Železnica Srbije. Tu se nalazio niz napuštenih magacina i neformalni parking na kojem su radili bivši radnici ovog preduzeća, koji su ostali bez posla, te im je ovo bio utešni izvor prihoda. Te zime, u tim magacinima su privremeno boravili migranti/kinje i izbeglice u uslovima bez struje, vode, grejanja, sa razvaljenim prozorima i vratima, devastiranim podovima, zidovima, bušnim krovovima. U pokušaju da se zagreju na temperaturama koje su dostizale i do -20 stepeni celzijusovih, koristili su drvene pragove napuštene železničke pruge. U tom trenutku, na tom prostoru, skupilo se sve: devastirana železnica, radnici bez posla, migranti/kinje i izbeglice u užasavajućim uslovima, nemilosrdna zima i ograda koja ih deli od Beograda na vodi, sastavljena od reklama za luksuzan život u stanovima izgrađenim na džentrifikovanoj teritoriji Savamale. Danas na tom prostoru više nema radnika železnice, ni migranata/kinja, niti improvizovanog parkinga, danas je tamo teritorija Beograda na vodi koja se sve više širi i na kojoj gube živote neki drugi radnici.

Voz koji polazi iz Beograda i putuje prema Ljubljani, pojavljuje se ponovo, i to u radu kroz noć bez zvezda, tamnu i gustu kao mastilo umetničkog dua Doplgenger, ali ovog puta ide dalje, u zemlje zapadne Evrope, odvozeći gastarbajtere/ke iz Jugoslavije šezdesetih godina na privremeni rad u inostranstvo. U to vreme Jugoslavija je potpisala sporazume sa Austrijom, Francuskom, Švedskom, Nemačkom i drugim evropskim zemljama, kojima se reguliše zapošljavanje jugoslovenskih radnika i radnica u inostranstvu. Uobičajene interpretacije migrantskog rada u Jugoslaviji imaju antikomunistički ton, a gastarbajteri su predstavljeni kao žrtve komunizma. Autori poput Borisa Budena tvrde da ova pojava ukazuje upravo suprotno, da je u pitanju posledica spajanja tržišta i socijalizma i da nije u pitanju slabost socijalističke ekonomije koja je prozrokovala migracije, već reprodukcija kapitalističkih ekonomskih odnosa u Jugoslaviji. Ovaj video radje deo serije dua Doplgenger kroz noć bez zvezda, tamnu i gustu kao mastilo u kojima oni propituju odnose rada, rata i ekonomije, kako u istorijskim tako i u savremenim migracijama.

Ekonomskim migracijama bavi se i Maja Hodošček u video radu Obećana zemlja u kojem uz ručak razgovara sa svojim komšijama, radnicima/cama iz zemalja bivše Jugoslavije koji su na privremenom radu u Sloveniji. Slovenija je prva od jugoslovenskih zemalja koja je postala članica Evropske unije, usvojivši evropske norme i zakone o migracijama. Radnici i radnice iz biviših jugoslovenskih republika, ne samo što su prepušteni samovolji poslodavaca, već se suočavaju i sa komplikovanim birokratskim procedurama države koja štiti svoje i EU granice i kapital nauštrb eksploatisanih radnika/ca koji u takvim okolnostima nemaju niti prava ni mogućnosti da se izbore za iole dostojanstvene uslove rada.

Davor Konjikušić bavi se aktuelnim migracijama u različitim formama, pre svega kroz svoje foto-reportaže, novinarske tekstove, edukativni i umetnički rad itd. Na izložbi Tišina je ovde gluvoća, biće izložena fotografsko-zvučna instalacija Aura: F37, koja koristi snimke migranata/kinja i izbeglica na ilegalnim prelazima granica, nastale policijskim termovizijskim kamerama. Pored toga što govori o dehumanizovanju ljudi i kriminalizaciji borbe za život, ovaj rad suptilno ukazuje na ogromna finansijska sredstva uložena u žice, ograde, opremu, tehnološka dostignuća, ljudske resurse, kako bi se sprečio protok ljudi iz zemalja pogođenih ratom i siromaštvom u zemlje koje aktivno učestvuju u stvaranju takvih uslova – od kolonijalnih pljački i porobljavanja, preko široke palete eksploatacije, do participacije u aktuelnim ratovima.

Kroz svoja dva rada, prisutna na izložbi „Tišina je ovde gluvoća“ Bojan Mrđenović otvara pogled na fragmente onoga što nastaje nakon migriranja. U radu Dobrodošli  beleži napuštene kuće kao posledice migracije stanovništva iz sela u grad. Za razliku od svih ostalih procesa koje izložba adresira, ovo je tačka koja pokazuje statičnost, zaustavljenost, zapuštenost, propadanje. Život koji je ovde napušten, odvija se negde drugde, a u to drugde možemo da zavirimo kroz Bojanovu knjigu fotografija We are the world  koja prikazuje kadrove svakodnevnice iz jedne gastarbajterske kafane u Rotterdamu.

Istraživanjem i eksperimentisanjem u vezi sa alternativnim metodama produkcije, u nastojanju razvijanja koncepta ekonomske jednakosti, bavi se grupa okupljena oko projekta minipogon. Konstatujući da do migracija dolazi zbog kapitalističkih ekonomskih odnosa, ratova, nedostatka posla, devastacije na kapitalističkoj periferiji, ekološke devastacije itd, minipogon nastoji da interveniše na nekoliko nivoa: u odnosu prema prirodi, materijalima, ljudima. Umesto klasičnog humanitarnog pristupa u rešavanju tzv. migrantske krize, minipogon oko procesa reciklaže plastičnog otpada uspeva da formira zajednicu odbačenih poput nezaposlenih i migranata/kinja sa namerom razvijanja odnosa koji ne bi bili zasnovani na kapitalističkoj eksploataciji, već na prijateljstvu i poštovanju. Polazišna tačka je da rad treba da služi obnavljanju životnog sistema, a ne proizvodnji profita kroz eksploataciju, međutim suočavanje sa preprekama na svakom koraku je neizbežni deo procesa, zbog čega naglašavaju da je u pitanju eksperiment sa neizvesnim ishodom.

Beogradsko izdanje izložbe (Tišina je ovde gluvoća, 4-25.7.2019. u Kulturnom centru Beograda) je imalo prateći program, koji je u zagrebačkoj postavci u velikoj meri transformisan. Nemanja Čađo i Danica Selem su održali radionicu Zones of (dis)comfort: Spatial Hypersensitivities (27.6-2.7.2019, Magacin u Kraljevića Marka 4, Beograd) sa idejom istraživanja zone udobnosti sredstvima savremenog plesa i performansa. Ova saradnja je započela podatkom da su oboje arhitekte i da oboje nastoje uspostaviti odnos sa prostorom primenom pokreta i savremene plesne prakse. Početna tačka je bila radionica u Beogradu, u kojoj su radili zajedno sa Nemanjom Boškovićem, a zagrebačka publika će imati prilike da prati dalji nastavak tog procesa kroz video zapis i njegovu radnu (draft) artikulaciju.

Jelena Mijić je na razgovoru sa publikom Njujork, Njujork e pa šta je govorila o svom iskustvu rezidencijalnog boravka u tom umetničkom centru. Ovaj program u jukstapoziciji sa nekim drugim radovima na izložbi deluje kao lagodniji vid migracije i kao da mu tu nije mesto, međutim on otvara sasvim drugačiju perspektivu koja ukazuje na univerzalnost pozicije prekarnosti. Album sa sličicama koji je izložen u zagrebačkom izdanju izložbe, nastao je kao segment Velike slikarske izložbe sa gomilom slika, čiji je podnaslov bio Kako me je Njujork vratio slikarstvu. Ova višeslojna igra, osim što predstavlja komentar na funkcionisanje umetničkog tržišta, radi nekoliko stvari, od kojih bi jedna svakako bila skiciranje sopstvene pozicije i eksperimentisanje sa istom na relaciji centar-periferija.

S obzirom da su migracije jedan od (nus)proizvoda neoliberalnog kapitalističkog sistema, njima se ne možemo baviti ukoliko se makar ne dotaknemo pitanja reprodukcije radne snage, kao integralnog dela kapitalističke proizvodnje. U beogradskom izdanju izložbe Tišina je ovde gluvoća Ivana Smiljanić je u razgovoru Život po ovulaciji govorila o dugogodišnjoj borbi protiv steriliteta i kroz opis sopstvenog iskustva skicirala je kakvu vrstu rada podrazumevaju asistirani pokušaji začeća, te kako se to odražavalo na različite segmente njenog života. Na zagrebačkoj izložbi će biti izložen the making of  Ivaninog rada Uređivanje (u domaćinstvu i umetnosti) koji tematizuje pitanje kućnog i reproduktivnog rada.

Nebojša Milikić je održao vođenje kroz naselja Kaluđerica i Bulbuder Na dve vode i tri vetra: logike partije, kapitala i radničke klase rešavaju stambeno pitanje u SFRJ, na kojem nas je proveo kroz niz migracija i istorijskih okolnosti koje su formirale i oblikovale ovo naselje. Zagrebačka publika će imati prilike da se upozna sa ovom temom kroz izložene publikacije, koje su proizvod dugogodišnjeg istraživanja stambenih politika u SRFJ.

Dejan Marković i Zoran Kuzmanović su ispred Foruma Roma Srbije govorili o readimisiji Roma i intergaciji povratnika. Snimak razgovora je moguće poslušati na zagrebačkoj izložbi, a on donosi pregršt podataka koje je nemoguće pronaći u medijima, a koji govore o višestrukoj opresiji zasnovanoj na rasizmu.

Najdominantinijm uzrokom aktuelnih migracija i takozvane migrantske krize, beogradska izložba se bavila kroz saradnju ostvarenu sa Kino klubom Barut u vidu održavanja projekcija sa diskusijama koje je vodio Nenad Porobić sa idejom ukazivanja na drugu stranu migracija – ratove na Bliskom istoku, i to kroz analizu narativa koji kreira američka filmska industrija. U zagrebačkom izdanju izložbe se nastavlja ta analiza i artikulacija nekih od problemskih mesta odabranih filmova.

Naziv izložbe pozajmljen je iz knjige „Sedmi čovek. Knjiga u slikama i rečima o iskustvu stranih radnika u Evropi“ Džona Berdžera i Žana Mora, u saradnji sa Svenom Blombergom. Knjiga je kolaž fotografija, beleški, citata, poezije koji govore o evropskoj ekonomskoj migraciji nakon Drugog svetskog rata iz siromašnih evropskih zemalja ka razvijenim zemljama Zapadne Evrope i sa sela u grad:

„Marks (1867): U fabrici postoji mrtav mehanizam, nezavisan od radnika a oni su mu pripojeni kao dodatak… mašinski rad do krajnosti zamara živčani sistem… prigušuje mnogostranu igru mišića i oduzima čoveku svaku slobodnu telesnu i duhovnu delatnost.

Struganje, bušenje, glačanje, kovanje, buka hidrauličnog alata, tresak udaranja supstance o drugu supstancu i struganja supstance drugom supstancom. Potrebno mu je mnogo vremena da se privikne na buku. I sama buka udara i struže druge supstance. Odjeci prožeti upornim ritmovima, pa svaki bude prekinut pre nego što se završi; ništa ne prestaje i ništa ne počinje. Kad buka popusti ili kad on izađe iz radionice, ne nastupi tišina, jer su isti uporni, amputirani ritmovi i dalje prisutni u njegovoj glavi i, pošto ih oseća a ne može ništa da čuje, čini mu se da je ogluveo.

Tišina je ovde gluvoća.“

Iako su migracije tema izložbe, ovo je ipak i pre svega izložba o radu. Potreba za dostojanstvenim radom i dostojanstvenom zaradom sa jedne, i eksploatacija i sistemska represija sa druge strane, objedinjuju sve navedene radove, iako ne uvek eksplicitno. Da bismo to razumeli, moramo razumeti klasnu borbu.*

Ili kako kaže Ken Loach – If we don’t understand class struggle, we don’t understand anything.

Izlažu: Nika Autor, Doplgenger, Maja Hodošček, Bojan Mrđenović, Davor Konjikušić, Nemanja Čađo i Danica Selem, minipogon, Forum Roma Srbije (Dejan Marković i Zoran Kuzmanović), Kino klub Barut (Nenad Porobić), Jelena Mijić, Nebojša Milikić, Ivana Smiljanić.

Kustosica: Mirjana Dragosavljević

Suradnici: Ksenija Đurović, Ana Vuković, Katarina Kostandinović, Zoran Đaković Miniti, Marijana Stanić 

Koorganizatori: POGON – Zagrebački zentar za nezavisnu kulturu i mlade, Kulturni centar Beograda, BRINA, Kulturni centar Magacin, Kino klub Barut, Galerija 90 60 90

Projekt su podržali: Zaklada “Kultura nova”, Miistarstvo kulture RH, Grad Zagreb – Gradski ured za obrazovanje, kulturu i šport

Zones of (dis)comfort – otvoren poziv za prijavljivanje!

Šta: radionica, otvorena praksa/performans (long duration)
Kada: 27. jun – 2. Jul, od 10:30 – 16h
Gde: Kulturni centar Magacin
Učesnici/ce: profesionalci/ke i izvođači/ce iz polja savremenog plesa i izvedbenih umetnosti
Broj učesnika/ca: 5-7

Prijavite se slanjem kratkog video zapisa vašeg rada/performansa ili prakse na info@brina.rs do ponedeljka, 24. juna u ponoć.

Poziv za učešće  

Zones of (dis)comfort: Spatial Hypersensitivities zamišljena je kao proces otvorenog istraživanja/prakse. Nastavak je dvogdišnjeg istraživanja tokom master studija scenografa Nemanja Čađe. U širem smislu, jedna od osovina ove studije jeste odnos tela i prostora kroz zonu udobnosti kao prostornu strategiju. Ovaj pojam se koristi kao model za suočavanje sa ličnim sećanjima, iskustvima ili osećanjima u kontekstu određenog prostora, tj. kako lične i intimne posledičnosti mogu reartikulisati ili na drugačiji način uokviriti predmetni prostor. Preciznije, ovaj istraživački kurs kao otvorena praksa će se razvijati propitivanjem ne samo zone udobnosti već ulaženjem i u prostore ne/udobnosti. Fokus će biti na situiranju/pozicioniranju ličnih iskustava i osećanja ne/udobnosti u određenom prostoru sa ciljem da se postigne dijalog između različitih autonomija kao što su prostorne ili telesne posledičnosti.

Arhitektica i istraživačica Danica Selem pridružiće se Nemanji u beogradskom izdanju radionice koja će biti održana u Kulturnom centru Magacin. Danica kroz svoju praksu razmatra načine na koje prostor oblikuje naše fizičko, socijalno i emotivno telo i svakodnevno ponašanje kroz koncept „prostorne žrtve“. Ovaj koncept razvila je kroz svoje istraživanje i performans sa grupom “Bodies Intersect Buildings”.

Nemanja je radionice o pojmu zone udobnosti realizvao sa studentima i profesionalcima na različitim mestima: Banja Luka (Bosna i Hercegovina), Zagreb (Hrvatska), Fredrikstad (Norveška), Oslo (Norveška). Danica je vodila radionice i otvorene prakse velikih razmera na IPADÉ – A Prelude to the Shed (Nju Jork), Pioneer Works Gallery (Nju Jork) i Cornell University (Itaka, Nju Jork) između ostalih.

Rezultati radionice biće predstavljeni na izložbi “Tišina je ovde gluvoća” u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda.

English:

What: workshop, open practice/long duration performance
When: 27.june – 2. July, from 10:30 – 16h
Where: Cultural centre Magacin
Participants: professionals/practitioners within the fields of performing arts and contemporary dance
Number of participants: 5-7

Apply by sending a video sample of your body work/practice to info@brina.rs by Monday 24th of June at midnight.

Invitation to participate  

Zones of (dis)comfort: Spatial Hypersensitivities is imagined as an open research process/practice. It is an extension of a two year long exploration during master studies of scenographer Nemanja Čađo. One of the cores of this study, in its wider sense, is a relationship between body and space through spatial strategy of comfort zone. This notion is used as a model for dealing with personal memories, experiences of feelings in terms of specific space, ei how those individual and intimate repercussions can rearticulate or reframe subject place. More specific, this research course as open practice will move forward with questioning not only the zone of comfort but entering into areas of discomfort. Focus will be on situatedness of personal experiences and feelings of (dis)comfort in certain space with the aim towards zone of negotiation between different autonomies such as spatial or body “consequentialities”.

Architect and researcher Danica Selem will join Nemanja in the Belgrade edition of the workshop that will be held in Cultural center Magacin. Danica’s practice considers ways in which space shapes our physical, social and emotional bodies and behaviors in everyday life through the concept of spatial victim. The concept was developed with her research and performance group Bodies Intersect Buildings.

Nemanja made workshops on the notion of comfort zone with students and professionals in different places: Banja Luka (Bosnia and Herzegovina), Zagreb (Croatia), Fredrikstad (Norway), Oslo (Norway). Danica hosted workshops and large scale open practices at IPADÉ – A Prelude to the Shed (NYC), Pioneer Works Gallery (NYC) and Cornell University (Ithaca, NY) among others.

The results will be presented at the exhibition “Silence is deafness here” in Podroom Gallery (Cultural Centre of Belgrade).

Biographies

Danica Selem

Danica Selem is an architect, educator researcher and performance artist. She is a founder of Bodies Intersect Buildings, a performance and research practice working between Europe and the United States. Selem’s largest work to date is the result of a public competition for the Park Kata Šoljić in Zagreb, with Marija Horvat and Dora Jerbić. The project was realized in 2016, while Selem was completing her undergraduate studies. Further, her work has been shown at IPADÉ – A Prelude to the Shed, Pioneer Works Gallery, Dixon Place Theater, JACK, Cherry Lane Theater, Cabinet, and many others. In addition to teaching at Cornell University, she has taught architecture at the Pratt Institute, New York City College of Technology, and was a part of an alternative educational institution, the School of Apocalypse.

Selem was born in Split, Croatia. After receiving her bachelor of arts in architecture and urban design from the Faculty of Architecture in Zagreb, she worked at 3LHD architects before moving to New York City to pursue a master of architecture degree at the Pratt Institute in Brooklyn.

Nemanja Čađo

Nemanja Čađo is an artist, architect, scenographer and researcher working within the fields of extended scenography, body movement experiments and sensorial investigations. Interested in the relations between scenography and choreography he is questioning how spatial potentials and narratives can be rearticulated through corporeal constellations with its memories and histories. In his artistic approach he is examining more what scenography could be rather than what scenography is. The exploration of what else scenography can be articulated itself in several directions. One is about delving through and working mostly with the mediums such as video, sound and light. And another one is based around workshop, as research model, about notion of “comfort zone”, its political, cultural, social and other determinants and narratives. (This workshop model gains certain kind of archive from different contexts which is the core of Nemanja’s sensorial investigations.)

Nemanja holds MA degree in scenography from Norwegian Theatre Academy, Østfold University College in Norway and BA degree in architecture from Faculty of Architecture, Civil Engineering and Geodesy, University of Banja Luka (Bosnia&Herzegovina).
Currently lives and work in Norway.

Dobrodošli, Bojan Mrđenović

(fotografije, 2007. – 2011.)

Intimni životni prostori ovih slavonskih sela su ostali bez svoje namjene i svojih stanara. Vrata i prozori sa njih nestaju, zidovi se urušavaju pod težinom krovova. Kuća u kojoj se ne živi brzo propadne. Na ulaznim vratima jedne od kuća netko je kredom nacrtao križaljku i napisao riječ Dobrodošli.

Fotografije često navode na krivi zaključak da se radi o posljedicama rata. Ipak, one nisu posljedica izvanrednog ratnog stanja ni brzog razaranja, već sporog i dugog procesa odumiranja zbog ekonomskih i egzstencijalnih prilika. Tamo gdje je nekad postojao život više ga nema, a ono što je bila periferija sada je još više periferija.

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća / Silence is deafness here.

English below:

Welcome, Bojan Mrđenović

(photographs, 2007. – 2011.)

Intimate living spaces these Slavonian villages were left without their purpose and their tenants. Doors and windows are disappearing, walls are crumbling underneath the weight of the roofs. The house that nobody lives in, quickly decays. At the front door of one of the houses, someone made a drawing of a cross with a chalk and wrote the word Welcome.

The photographs often cite the wrong conclusion that these are the consequences of the war. Nevertheless they are not a consequence of an exceptional state of war, nor a rapid war destruction, but rather a slow and a long-term processes of decay due to economical and existential occasions. Where there once was life, now there isn’t, and what once was a periphery is now even more a periphery.

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition, Silence is deafness here.

Obećana zemlja, Maja Hodošček

(video, 2010.)

„Obećana zemlja“ je video koji je Hodošček napravila 2010. godine zajedno sa svojim komšijama – radnicima na građevini koji su emigrirali iz zemalja bivše Jugoslavije, i koji su u trenutku snimanja živeli i radili u Sloveniji.

Članstvo Slovenije u Evropskoj uniji označava prosperitet i razvoj, nudeći netačnu sliku realnih ekonomskih i političkih uslova. Slika Evropske unije predstavlja glavni razlog zbog kojeg ljudi sa teritorije bivše Jugoslavije odlučuju da ostave svoje porodice i traže posao u drugim državama.
U Sloveniji, ovi ljudi su eksploatisani na razne načine.

Video „Obećana zemlja“ adresira problem kroz neformalne razgovore tokom ručka između Hodošček i radnika.

http://www.hodoscek.com/index.php/work/promised-land

Maja Hodošček je za ovaj rad 2010. dobila OHO nagradu – Young Visual Artist Award.

English below:

Promised Land, Maja Hodošček

(video, 2010)

Promised Land is a video that Hodoscek made in 2010 together with her neighbors – construction workers that had immigrated from former Yugoslavian countries, at the moment of filming living and working in Slovenia.

Slovenian EU membership signifies prosper and development, delivering an imprecise image of the actual economic and political condition. The image of EU frames the reasons upon why men from ex-Yugoslavian territory decide to leave their families and search for work in another country. In Slovenia, these men are being exploited in many ways.

Video Promised Land addresses the problem by approaching it through an informal conversation that took place during lunch between the workers and Hodoscek.

http://www.hodoscek.com/index.php/work/promised-land

Maja Hodošček won the OHO award in 2010 – Young Visual Artist Award for this video.

Maja_Hodoscek_PROMISED-LAND

Svetska mapa migracija (2010-2015), Doplgenger

(Instalacija na zidu, 2016)

Instalacija je istovremeno apstrahovanje i objektivacija podataka koji reprezentuju globalnu mrežu migracija u periodu između 2010. i 2015. godine.
Za izradu mape su korišćeni podaci Odseka za populaciju UN-a – broj globalnih migranata analiziran prema zemljama prebivališta i zemljama porekla.

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća / Silence is deafness here.

English below:

World Migration Map (2010-2015), Doplgenger

(Wall installation, 2016)

The installation is at the same time the abstraction and objectification of the data representing the global net migration between 2010 and 2015.
The data for the map comes from the UN Population Division’s estimates for Total Migrant Stock — the number of global migrants, broken down by country of residence and country of origin.

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition Silence is deafness here.


i u očima gladnih raste gnev, Doplgenger

(četvoro-kanalna audio-video instalacija, 2016)

Za naslov instalacije umetnički duo Doplgenger koristi frazu iz romana Džona Stajnbeka, Plodovi gneva (1939). Roman o nemaštini, egzodusu, eksploataciji i socijalnoj isključenosti porodice farmera tokom Velike depresije iz 1930-ih godina, predstavlja referentnu tačku za pogled ovog umetničkog dua na istorijske i savremene migracije, koje su ekonomski prouzrokovane.

Doplgenger interveniše u snimak jugoslovenske televizije, koja je snimala proces privremenih ekonomskih migracija u Zapadnu Evropu tokom 1960-ih.

Centralni motiv video instalacije „i u očima gladnih raste gnev“ je voz, zajedno sa pokretom. Pokretne slike i slike ekonomski motivisanih mobilnosti reflektuju se jedna u drugoj.

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća / Silence is deafness here.

English below:

and in the eyes of the hungry there is a growing wrath, Doplgenger

(four-channel sound-video installation, 2016)

The title of video-sound installation “and in the eyes of the hungry there is a growing wrath” takes the phrase from John Steinbeck’s The Grapes of Wrath (1939). The epic novel about the distress, exodus, exploitation, and social exclusion of a family of Midwest farmers during the Great Depression of the 1930s provides the point of reference of Doplgenger’s view of economically caused, historical and contemporary migration movements.
Doplgenger intervened into the footage of Yugoslav television, which had been recording the processes of temporary economic migration to the Western European countries in the 1960s.

“The departing train is the backbone motif of the video installation “and in the eyes of the hungry there is a growing wrath”, and with it the theme of movement. The moving image and the image of economic-driven mobility are reflective of one another.”
– Verena Gamper

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition Silence is deafness here.


Filmske novosti 63, Nika Autor

video, 39’, 2017.

Filmske novosti 63 koristi format filmskih novosti i nastoji da pozicionira i razume jednu scenu – isečak videa snimljenog na čuvenoj liniji voza Beograd-Ljubljana, kojom migranti sada putuju, ne u kupeima, nego između točkova voza. Filmske novosti 63 se bavi vizuelnim ispitivanjem železničkih pruga i istražuje njihove istorijske, društvene i političke narative. Esejistički i asocijativni elementi Filmskih novosti 63 povezuju ovaj istorijski narativ sa našom potragom za srećom, idejom putovanja u trenutnoj društvenoj konstelaciji, u kojoj je naša čežnja za srećom previše često vezana za ideju putovanja – ili pak za potrebu da se obezbede osnovna sredstva za preživljavanje.

Montaža: Nika Autor, Ciril Oberstar
Muzika: Mateuž Kolenc, Miha Šajina
Narator: Pia Nikolič
Prevod: Maja Lovrenov
Produkcija: Muzej savremene umetnosti, Ljubljana/KGLU-Koroška galerija likovnih umetnosti, Slovenj Gradec

Rad je produkovan za potrebe izlaganja u paviljonu Republike Slovenije na Venecijanskom bijenalu 2017. godine.

Trejler: https://vimeo.com/222230484

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća / Silence is deafness here.

English below:

Newsreel 63, Nika Autor

video, 39’, 2017.

Newsreel 63 follows newsreel-related practices and tries to position and understand a particular image – a shred of video taken on the once famous Belgrade – Ljubljana rail-line, where refugees now travel not in couchettes but between the train’s wheels. Newsreel 63 drifts into a visual investigation of railways and explores its historical, social and political narrative. The essayistic and associative elements of Newsreel 63 link this historical narrative to our pursuit of happiness, the idea of voyage in the current social constellation, where our longing for happiness is all too often tied to the idea of travelling somewhere – or indeed the need to secure the means for mere basic survival.

Editing: Nika Autor, Ciril Oberstar
Music: Matevž Kolenc, Miha Šajina
Voice: Pia Nikolič
Translation: Maja Lovrenov
Production: MSUM/KGLU

The piece was created for the needs of the exhibition in the Pavilion of the Republic of Slovenia in Venice biennale 2017.

Trailer: https://vimeo.com/222230484


This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition Silence is deafness here.


FORUM RESHAPE, LUBLIN, POLJSKA

Ksenija Đurović je učestvovala ispred Udruženja BRINA na forumu RESHAPE održanom od 1. do 3. aprila 2019. u Lublinu (Poljska). Forum je okupio umetnike/ce i radnike/ce u kulturi iz Evrope i Južnog Mediterana zainteresovane za alternativne prakse i organizacione modele u polju umetnosti i kulture.

Ksenija Đurović participated in front of BRINA Association at RESHAPE forum in Lublin (Poland), 1-3 April 2019. Forum gathered artists and art workers from Europe and South Mediterranean interested in alternative practices and organisational models for the arts and culture.

RESHAPE FORUM IN LUBLIN