Tišina je ovde gluvoća / Silence is deafness here

Kolektivna izložba

4. jul – 25. jul 2019.

Galerija Podroom, Kulturni centar Beograda

Izložba „Tišina je ovde gluvoća“ analizira različite migracije koje obeležavaju ove prostore: od figure gastarbajtera/ke, preko rata i tzv. raspada Jugoslavije, do Balkanske rute. Ukoliko bismo pokušali da mapiramo sva prošla i sadašnja kretanja, dobili bismo pokretnu sliku nalik mravinjaku – reke ljudi ugrožene egzistencije. Međutim, ovo nije pokušaj mapiranja svih kretanja u potrazi za budućnošću, već prikaz fragmenata određenih putovanja. Kako ih percipiramo? Kako se prema njima odnosimo? Kako u njima učestvujemo? Kako se u okviru njih pozicioniramo? Kako ih (ne) prevazilazimo?

*Nika Autor
*Filmske novosti 63

*Doplgenger
*i u očima gladnih raste gnev
*Svetska mapa migracija

*Maja Hodošček
*Obećana zemlja

*Bojan Mrđenović
*Dobrodošli
*Obnova
*Budućnost

*Davor Konjikušić
*Aura: f37

*Nemanja Čađo
*Ko si ti? Šta želiš ti? Šta radiš ti?

*Pokretnica kolektiv
*Soba sudbine

*Minipogon

Prateći program:

Sreda, 10.7.2019. u 19:30 h, Magacin u Kraljevića Marka 4
Projekcija sa diskusijom
HVALA VAM NA VAŠOJ SLUŽBI, SAD, 2017, 108 min, igrani
režija: Džejson Hol
Film predstavlja i vodi diskusiju: Nenad Porobić, Kino klub Barut.

Petak, 12.7.2019. u 18:00 h, Galerija Podroom, Kulturni centar Beograda
Razgovor o readmisiji i integraciji Roma povratnika
Dejan Marković, Forum Roma Srbije

Ponedeljak, 15.7.2019. u 17:30 h, Galerija Podroom, Kulturni centar Beograda
Razgovor Život po ovulaciji
Ivana Smiljanić, umetnica

Petak, 16.7.2019, Galerija Podroom, Kulturni centar Beograda
Razgovor Njujork, Njujork, e pa šta je
Jelena Mijić, umetnica

Sreda, 24.7.2019. u 19:30 h, Magacin u Kraljevića Marka 4
Projekcija sa diskusijom
NE OSTAVLJATI TRAGOVE, SAD, 2018, 109 min, igrani
režija: Debra Grenik
Film predstavlja i vodi diskusiju: Nenad Porobić, Kino klub Barut.

Četvrtak, 25.7.2019.
Vođenje kroz Kaluđericu i Bulbuder
Na dve vode i tri vetra: logike partije, kapitala i radničke klase rešavaju stambeno pitanje u SFRJ, Nebojša Milikić
17.00h Polazak sa tramvajske stanice kod Vukovog spomenika (svi tramvaji do Cvetkove pijace).
17.20-17.30h Polazak sa početne stanice 309 kod Cvetkove pijace
17.45-19.15h šetnja kroz Kaluđericu, razgovor i osveženje
19.35-19.40h povratak do Cvetkove pijace,
19.45-20.00h povratak do centra grada (tramvaji 6, 7, 12, autobus 79 itd.)

Naziv izložbe pozajmljen je iz knjige „Sedmi čovek. Knjiga u slikama i rečima o iskustvu stranih radnika u Evropi“[1] Džona Berdžera i Žana Mora, u saradnji sa Svenom Blombergom. Knjiga je kolaž fotografija, beleški, citata, poezije koji govore o evropskoj ekonomskoj migraciji nakon Drugog svetskog rata iz siromašnih evropskih zemalja ka razvijenim zemljama Zapadne Evrope i sa sela u grad:
„Marks (1867): U fabrici postoji mrtav mehanizam, nezavisan od radnika a oni su mu pripojeni kao dodatak… mašinski rad do krajnosti zamara živčani sistem… prigušuje mnogostranu igru mišića i oduzima čoveku svaku slobodnu telesnu i duhovnu delatnost.

Struganje, bušenje, glačanje, kovanje, buka hidrauličnog alata, tresak udaranja supstance o drugu supstancu i struganja supstance drugom supstancom. Potrebno mu je mnogo vremena da se privikne na buku. I sama buka udara i struže druge supstance. Odjeci prožeti upornim ritmovima, pa svaki bude prekinut pre nego što se završi; ništa ne prestaje i ništa ne počinje. Kad buka popusti ili kad on izađe iz radionice, ne nastupi tišina, jer su isti uporni, amputirani ritmovi i dalje prisutni u njegovoj glavi i, pošto ih oseća a ne može ništa da čuje, čini mu se da je ogluveo.

Tišina je ovde gluvoća.“

Iako su migracije tema izložbe, ovo je ipak i pre svega izložba o radu. Potreba za dostojanstvenim radom i dostojanstvenom zaradom sa jedne, i eksploatacija i sistemska represija sa druge strane, objedinjuju sve navedene radove, iako ne uvek eksplicitno. Da bismo to razumeli, moramo razumeti klasnu borbu.*

Da bismo razumeli zašto slobodna telesna i duhovna delatnost nisu svima zagarantovane, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli dehumanizaciju, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli otuđenje od rada, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli kriminalizaciju borbe za život, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli kriminalizaciju spašavanja drugih života, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli pasivizirajući efekat viktimizacije, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli sveprožimajuću birokratiju, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli žice, nasilje, smrt, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli privatizaciju, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli deindustrijalizaciju, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli klimatske promene, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli izbegličke kampove, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli rasizam, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli siromaštvo, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli zašto se kultura i umetnost komodifikuju, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli kreativne industrije, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli džentrifikaciju, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli ratove, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli tzv. raspad Jugoslavije, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli kolonijalizam, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli ženski reproduktivni i kućni rad, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli zašto je emancipacija tako teška, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli deložacije i borbu za krov nad glavom, moramo razumeti klasnu borbu.
Da bismo razumeli zašto je čovek čoveku vuk, moramo razumeti klasnu borbu.
Spisak je dugačak. Dopunite sami.

*KLASNA BORBA – izraz suprotnih klasnih interesa između klasa. Ona je pokretačka snaga istorije svih klasnih društava. Klasna borba se vodi u svim osnovnim sferama društvenog života – ekonomskoj, političkoj, ideološkoj. Suština klasne borbe je u preuzimanju političke vlasti, koja služi za preuzimanje i ekonomske vlasti. Borba za političku vlast je najviši, najizrazitiji i najradikalniji vid klasne borbe. Ona se nastavlja borbom za ekonomsku vlast, a ova dalje ideološkom borbom, koja ima za cilj da integriše i koordinira ponašanje članova jedne određene klase, odnosno dezintegraciju klase protiv koje se vodi klasna borba, kao i da pridobije za saveznike one društvene strukture koje se neutralno odnose prema toj klasnoj borbi. Menjajući forme i metode, zavisno od konkretne istorijske situacije, klasna borba dovodi do socijalne revolucije, kao najzaoštrenijeg vida klasne borbe. Procesom socijalne revolucije, dolazi do promene nosioca političke vlasti – do tada vladajuća klasa gubi svoje privilegovane pozicije, a klasa koja je bila eksploatisana, oslobađa se njene vlasti. Time se stvaraju novi društveni odnosi, a proces klasnog uobličavanja i narastanja klasnih konflikata, započinje se iznova.
Uočavanje i saznanje suštine klasne borbe, je osnova za razumevanje zakonitosti razvitka klasnog društva. „Da težnja jednih članova datog društva odudara od težnje drugih, da je društveni život pun protivrečnosti, da nam istorija pokazuje borbu među narodima i društvima, kao i unutar njih, a osim toga još i smenu perioda revolucije i reakcije, mira i rata, zastoja i brzog progresa ili pada – te činjenice su opštepoznate. Marksizam je pokazao osnovnu nit koja dozvoljava da se otkriju zakonitosti u tome, da ga tako nazovemo: lavirintu i haosu, teoriju klasne borbe.“ (Lenjin)

Ili kako kaže Ken Loach – If we don’t understand class struggle, we don’t understand anything.

Kustoskinja: Mirjana Dragosavljević

Izložba se realizuje u saradnji sa Ksenijom Đurović, Anom Vuković, Katarinom Kostandinović, Zoranom Đaković Miniti.

Organizatori: Kultuni centar Beograda, BRINA, Kulturni centar Magacin, Kino klub Barut

English

Collective exhibition

4. July – 25. July 2019.

Podroom Gallery, Cultural Centre of Belgrade

The exhibition Silence Is Deafness Here analyses the various migrations that have marked this region: from the figure of Gastarbeiter, through the war, and the so-called breakup of Yugoslavia, to the Balkan route. If we try to map all past and present movements, we will get a moving image resembling an anthill – a river of endangered people. However, this is not an attempt to map all the movements in the search for the future but to see the fragments of certain journeys. How do we perceive them? How do we deal with them? How do we participate in them? How are we positioned within them? How do we (not) overcome them?

Artists: Nika Autor, Doplgenger, Maja Hodošček, Bojan Mrđenović, Davor Konjikušić, Nemanja Čađo, minipogon, Pokretnica kolektiv (Željka Jakovljević, Ina Madžar, Jovana Rakić, Frosina Dimovska, Mia Inić, Jelena Alempijević, Nataša Vranešević, Sara Tošić)

Accompanying Programme

Saturday, 06/07/2019
Guided tour through Kaluđerica and Bulbuder
On two waters and three winds: the logics of the party, capital and the working class solved the housing problem in the SFRY
10:00 Departure from the tram stop at the Vuk Monument (all the trams to Cvetkova pijaca /market/)
10:20-10:30 Departure from the bus No. 309 terminus at Cvetkova pijaca
10:45-12:15
Walking in Kaluđerica, talking and refreshments
12:35-12:40
Back to Cvetkova pijaca
12:45-13:00
Returning to the city centre (trams No. 6, 7, 12, bus No. 79 etc.)

Wednesday, 07/10/2019 at 19:30, Magacin in Kraljevića Marka 4
Screening and discussion Thank You for Your Service, USA, 2017, 108 min, a feature film directed by Jason Hole
Presentation and moderation: Nenad Porobić, Cinema Club Barut.

Friday, July 12, 2019 at 18:00, Podroom Gallery, Cultural Centre of Belgrade
Discussion on readmission and integration of Roma returnees
Participants: Dejan Marković, Forum Roma of Serbia, moderated by: Mirjana Dragosavljević, curator of the exhibition

Monday, July 15, 2019 at 17:30, Podroom Gallery, Cultural Centre of Belgrade
Discussion: Life According to Ovulation
Participants: Ivana Smiljanić, artist, moderated by Mirjana Dragosavljević, curator of the exhibition

Friday, July 19, 2019, Podroom Gallery, Cultural Centre of Belgrade
New York, New York, and So What
Participants: Jelena Mijić, artist, moderated by Mirjana Dragosavljević, curator of the exhibition

Wednesday, 07/10/2019 at 19:30, Magacin in Kraljevića Marka 4
Screening and discussion: Leave No Trace, USA, 2018, 109 min, feature film
directed by Debra Granik
Presentation and moderation: Nenad Porobić, Cinema Club Barut.

The title of the exhibition is borrowed from the book A Seventh Man, a book in images and words on the experiences of migrant workers in Europe, by John Berger and Jean Mohr, in collaboration with Sven Blomberg. The book is a collage of photographs, notes, quotes, poetry about European economic migration after World War II, from poor European countries to developed Western European countries and from rural to urban areas:

“Marx (1867): In the factory there exists a dead mechanism, independent of the workers, which incorporates them as living cogs… factory work exhausts the nervous system to the uttermost… it does away with the many-sided play of the muscles, and confiscates every atom of freedom, both in bodily and in intellectual activity.

Grinding, drilling, scouring, forging, the noise of hydraulic tools, thunder of substances striking into one another, and grinding of a substance with another substance. It takes a long time to get used to the noise. The noise itself strikes and grinds other substances. The echoes imbued with persistent rhythms, and each interrupted before it finishes; nothing stops and nothing starts. When the noise is reduced or when he leaves the workshop, there is no silence, because the same persistent, amputated rhythms still appear in his head and, since he feels them and cannot hear anything, it seems to him that he has become deaf.

Silence is deafness here.”

Although this is an exhibition on migrations, it is primarily an exhibition on work. The need for dignified work and dignified profits, on the one hand, and exploitation and systemic repression, on the other hand, unite all the mentioned works, although not always explicitly. To understand that, we need to understand class struggle.*

To understand why free physical and mental activity is not guaranteed to everyone, we need to understand class struggle.
To understand dehumanization, we need to understand class struggle.
To understand the alienation of labour, we must understand class struggle.
To understand the criminalization of the struggle for life, we need to understand class struggle.
To understand the criminalization of rescuing others’ lives, we need to understand class struggle.
To understand the passivating effect of victimization, we need to understand class struggle.
To understand the all-pervasive bureaucracy, we need to understand class struggle.
To understand wires, violence, death, we need to understand class struggle.
To understand privatization, we need to understand class struggle.
To understand deindustrialization, we need to understand class struggle.
To understand climate change, we need to understand class struggle.
To understand refugee camps, we need to understand class struggle.
To understand racism, we need to understand class struggle.
To understand poverty, we need to understand class struggle.
To understand why culture and art are commodified, we need to understand class struggle.
To understand creative industries, we need to understand class struggle.
To understand gentrification, we need to understand class struggle.
To understand wars, we need to understand class struggle.
To understand the so-called breakup of Yugoslavia, we need to understand class struggle.
To understand colonialism, we need to understand class struggle.
To understand the reproductive and domestic work of women, we need to understand class struggle.
To understand why emancipation is so difficult, we need to understand class struggle.
To understand evictions and the struggle for a roof over the head, we need to understand class struggle.
To understand why man is a wolf to man, we need to understand class struggle.

The list is long. Add to it yourself.

* CLASS STRUGGLE – expression of the opposite class interests among classes. It is the driving force of the history of all class societies. Class struggle is conducted in all the basic spheres of social life – economic, political, ideological. The essence of class struggle is to take over political power, by means of which economic power is obtained, too. The struggle for political power is the highest, most pronounced and most radical type of class struggle. It continues with the struggle for economic power, which then continues with ideological struggle, whose aim is to integrate and coordinate the behaviour of members of a particular class, that is, to disintegrate the class against which the class struggle is led and to gain the social structures that are neutral about that class struggle for allies.

By changing its forms and methods, depending on a particular historical situation, class struggle leads to a social revolution, as the most escalated form of class struggle. The process of social revolution brings about a change of those in political power – the ruling class loses its privileged positions, and the class that has been exploited gets free from its power. This creates new social relationships, and the process of class shaping and escalation of class conflicts begins again.

Recognizing and understanding the essence of class struggle is the basis for understanding the legality of the development of a class society. “It is common knowledge that, in any given society, the striving of some of its members conflict with the strivings of others, that social life is full of contradictions, and that history reveals a struggle between nations and societies, as well as within nations and societies, and, besides, an alternation of periods of revolution and reaction, peace and war, stagnation and rapid progress or decline.Marxism has provided the guidance —i.e., the theory of class struggle – for the discovery of the laws governing this seeming maze and chaos. (Lenin) – A Small Self-Managers’ Lexicon, Savremena administracija, Belgrade, 1976

Or, as Ken Loach says – “If we don’t understand class struggle, we don’t understand anything”.

Mirjana Dragosavljević

*Cover photograph: Bojan Mrđenović, Welcome, 2007-2011

Program uz izložbu

U okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća, održaće se 6 programa koji obuhvataju projekcije filmova sa diskusijama, razgovore i vođenu šetnju. Ulaz na sve programe je besplatan (za vođenje treba poslati prijavu – ime i prezime na info@brina.rs)


Projekcija sa diskusijom
HVALA VAM NA VAŠOJ SLUŽBI, SAD, 2017, 108 min, igrani
režija: Džejson Hol
Sreda, 10.7.2019. u 19:30 h, Magacin u Kraljevića Marka 4
Film predstavlja i vodi diskusiju: Nenad Porobić, Kino klub Barut.

Film je biografska ratna drama koja se zasniva na nagrađivanoj knjizi Dejvida Finkla, američkog novinara. Finkl je boravio više meseci sa vojnicima jednog od bataljona u Bagdadu, a istoimena knjiga se bavi sudbinama trojice vojnika po povratku kući nakon petnaestomesečne službe u Iraku i njihovom prilagođavanju svakodnevici.
jezik: engleski
titlovi: engleski


Razgovor o readmisiji i integraciji Roma povratnika
Petak, 12.7.2019. u 18:00 h, Galerija Podroom, Kulturni centar Beograda
Dejan Marković, Forum Roma Srbije
Moderira Mirjana Dragosavljević

Forum Roma Srbije je nevladina, neprofitna organizacija sa sedištem u Beogradu čiji je cilj da radi na sveobuhvatnoj integraciji romske zajednice, kao i rad na širenju progresivnih ideja demokratskog društva. Vrednosti za koje se zalažemo, i na kojima zasnivamo naš rad su – antifašizam, socijalna pravda, poštovanje različitosti, jednakost i solidarnost. Ciljevi organizacije su: emancipacija i integracija romske zajednice u Srbiji; očuvanje romskog jezika i kulture; borba protiv rasizma, ksenofobije i anti-ciganizma; prikupljanje i analiza podataka o socijalno – političkoj situaciji Roma Javno zalaganje za prava i interese romske zajednice


Razgovor Život po ovulaciji
Ponedeljak, 15.7.2019. u 17:30 h, Galerija Podroom, Kulturni centar Beograda
Ivana Smiljanić, umetnica
Moderira Ana Vuković

Ivana Smiljanić govori o sedam godina restriktivne ishrane. Dve vantelesne. U proseku šest neinvazivnih pokušaja asistirane oplodnje godišnje. Četiri države za pet godina. Čežnji za krompirom. Letu bez sladoleda. Folnoj kiselini, metforminu, selenu. Samoći. Suzama i znojenju. Nebojši. Nacionalizmu. Prostiranju veša po kućama. Rezervi jajnih ćelija (očuvana). CV-u (neočuvan). Učenju jezika. Kokicama iz mikrotalasne. Ekspatskim paketima. I kakve umetnost ima veze s tim.

Ivana Smiljanić je vizuelna i performans umetnica (Beograd, 1980). Završila je osnovne i magistarske studje na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu, jednogodišnji program Ženskih studija, Centra za ženske studije i alternativni program Kvir studija. Kao stipendistkinja KulturKontakta (Beč) i SSA (Salcburg), usavršavala je video i performans na Salcburškoj letnjoj akademiji likovnih umetnosti. Saradnica je Festivala BeFem i Autonomnog ženskog centra. Dobitnica je Nagrade “Dimitrije Bašičević Mangelos” za 2009. godinu i Henkel Art Award u Srbiji za 2011. Njeni radovi su deo kolekcija Telenor i Oktobarski salon, Kulturnog centra Beograda. Živi u Beogradu i Sofiji.

Ivana Smiljanić, Bukurešt, 2017.

Razgovor Njujork, Njujork, e pa šta je
Petak, 16.7.2019, Galerija Podroom, Kulturni centar Beograda
Jelena Mijić, umetnica
Moderira Ksenija Đurović

Jelena Mijić je boravila u Residency Unlimited (RU) u Njujorku, u periodu oktobar – novembar 2017. godine kao dobitnica Nagrade “Dimitrije Bašičević Mangelos”. Ovom prilikom Jelena će govoriti o važnosti privremenog izmeštanja, izložbama, galerijama, muzejima, nezavisnim prostorima koje je posećivala u Njujorku, kao i tome šta su joj bile konkretne inspiracije za nove radove koji su nastali po povratku u Beograd.

Jelena Mijić rođena je 1989. godine u Novom Sadu, živi u Beogradu. Članica je umetničkog fotografskog kolektiva Belgrade Raw. Završila je osnovne i master studije slikarstva na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Od 2013. godine deo je organizacionog tima MultiMadeira internacionalnog rezidencijalnog programa, koji se dešava na Portugalskom ostrvu Madeiri. Od 2017. deo je uredničke redakcije radio emisije Sceniranje, koja se bavi umetničkom i kulturnom scenom u Srbiji. Dobitnica je nagrade “Dimitrije Bašičević Mangelos” za 2017. godinu, koja se dodeljuje mladim vizuelnim umetnicima. Alumnistkinja je RU unlimited u Njujorku, kao i Sound development city umetničke ekspedicije.


Projekcija sa diskusijom
NE OSTAVLJATI TRAGOVE, SAD, 2018, 109 min, igrani
režija: Debra Grenik
Sreda, 24.7.2019. u 19:30 h, Magacin u Kraljevića Marka 4
Film predstavlja i vodi diskusiju: Nenad Porobić, Kino klub Barut

Zasnovan na istinitim događajima, film opisuje život ratnog veterana i njegove mlade kćerke u šumi.
jezik: engleski
titlovi: engleski


Vođenje kroz Kaluđericu i Bulbuder
Na dve vode i tri vetra: logike partije, kapitala i radničke klase rešavaju stambeno pitanje u SFRJ
Četvrtak, 25.7.2019. 17h
Vodi Nebojša Milikić

17.00h Polazak sa tramvajske stanice kod Vukovog spomenika (svi tramvaji do Cvetkove pijace). 
17.20-17.30h Polazak sa početne stanice 309 kod Cvetkove pijace 
17.45-19.15h šetnja kroz Kaluđericu, razgovor i osveženje
19.35-19.40h povratak do Cvetkove pijace, 
19.45-20.00h povratak do centra grada (tramvaji 6, 7, 12, autobus 79 itd.)

Program je besplatan, potrebno je poslati prijavu (ime i prezime) na info@brina.rs

Kaluđerica je verovatno najpoznatije neformalno, ili, kako je kolokvijalno nazivano, “divlje” prigradsko naselje Beograda. Može se reći da je paradigmatičan primer mogućnosti i nemogućnosti opšteg, sistemskog i sistematičnog rešavanja stambenog pitanja u jugoslovenskom samoupravnom socijalizmu. Osim pažnje i interesovanja više generacija doseljenika i stanovnika Beograda, već decenijama Kaluđerica privlači i pažnju specijalističke i šire javnosti. Na turi će se upoznavati i diskutovati istorija naselja i njena refleksija i interakcija sa istorijom društva u kome je nastajala.

Nebojša Milikić (Beograd, 1964)
Kulturni radnik i producent, istraživač i aktivista, živi i radi u Beogradu, Srbija. Studirao i radio na Institutu za regionalnu geologiju i paleontologiju u Beogradu, pohađao Školu za istoriju i teoriju slike CSUb i Kvir studije. Od početka devedesetih bavi se političkim aktivizmom, organizacionom, umetničkom i kuratorskom praksom, nezavisnim istraživačkim radom, pisanjem i debatovanjem o kulturnim i socijalnim problemima. Od 1999. godine radi kao inicijator i koordinator različitih programa i projekata Kulturnog centra Rex. U poslednjih nekoliko godina bavi se aktuelnim kulturnim i političkim temama kroz istraživačke, debatne i programe savremene umetnosti.

Minipogon

(prostorna instalacija/video)

Da bi se ispitala mogućnost organizacije proizvodnog procesa na način kojim bi se mogla uspostaviti veća ekonomska (pa samim tim i društvena) jednakost, 2017. godine od strane grupe umetnika, aktivista i naučnika pokrenut je eksperimentalni proizvodni pogon posvećen razvijanju i upošljavanju pristupačnih tehnologija za obradu otpadne plastike u čiji rad bi se mogle uključiti neke od najugroženijih društvenih grupa. Od 2018. Minipogon deluje u svojoj radionici smeštenoj u Cenru za azil Krnjača, gde se njegovom radu pridružuju brojni stanovnici kampa kao i ostali zainteresovani pojedinci.U nameri da generiše nove vrednosti sa ‘margina’, Minipogon u svom radu operiše sa odbačenim i nusproizvodima kapitalističkog društva, bilo da se radi o materijalnim resursima (plastični otpad, kao derivat nafte danas najeksploatisaniji i najobezvređeniji materijal iz prirodnog okruženja) ili o društvenim resursima / sastavu radnog kolektiva (izbeglice kao direktne posledice globalizacije, nezaposleni, neformalni sektor reciklera itd). 

Eksperiment je zamišljen tako da članovi kolektiva sami sprovode sve korake koji su neophodni da bi se proizvodni proces učinio mogućim. Sopstvenom izgradnjom mašina obezbeđuju se neophodna sredstva za proizvodnju, koja bi u drugom slučaju ostala nedostupna za širi krug korisnika usled licenci i autorskih prava industrijskog sektora. Proces rada uključuje i formiranje kanala za nabavku sirovina (reciklažne plastike) i njegovu pripremu za obradu, dizajniranje novih proizvoda, izradu kalupa, proizvodnju i doradu finalnih proizvoda i na kraju uspostavljanje novih kanala distribucije (prodaje ili razmene). Kroz konsultacije, diskusije i zajedničko donošenje odluka, radni proces kroz sve svoje segmente (npr deljenje obaveza, odgovornosti i prihoda) uključuje i zajedničku refleksiju o tome na koji način je on vođen.

Kroz proces rada pri kome se od odbačenog kreiraju novi funkcionalni i dugotrajni predmeti uspostavljaju se novi odnosi prema materijalu (materijalnom okruženju), kao i oni između ljudi (saradnika) iz kojih je isključen bilo koji oblik eksploatacije, dok se proizvode nove vrednosti koje stoje naspram novčanim.

Organizaciono, modeli i inspiracija za Minipogon nalaze se u različitim istorijskim primerima radničkog samoorganizovanja, kao što je model jugoslovenskog samoupravljanja ili razne organizacione forme iz ranog perioda Sovjetskog Saveza, i povezanih radova Aleksandera Bogdanova u teorijama Sistema i Kompleksnosti, itd.

Osnovna grupa: Vahida Ramujkić, Tijana Cvetković, Chow Sing Tai
Saradnici/ce: Khairullah Armani, Danilo Prnjat, Faisal, Nadir Khan, Dejan Došljak, Ali Shaheen, Noorullah Kakar, Rahmani, Redha Al-Khamis, Nebojša Milikić, Sedulla, itd..

www.irational.org/minipogon

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća.

English:

Minipogon

(instalation / video)

In order to examine productive work organised in a way to enable economic (and thus social) equality, an experimental production plant entitled Minipogon, was established by a group of artists, scientists and activists in 2017 in the refugee camp Krnjača in outskirts of Belgrade. In practical terms Minipogon production plant is dedicated to developing and employing accessible technologies for processing recycled plastic, offering possibility to migrant groups to join in and become part of the working collective. Implying an intervention in the field of work, its deconstruction and new creation as a part of the marginal and the discarded, Minipogon orients itself towards operating with the rejected and by-products of a capitalist society, whether it concerns material resources (plastic waste) or the social composition of the working collective (refugees as a direct consequence of globalization, the unemployed, etc.). 

The experiment is conceived in the way that all of the steps required for bringing the whole work process forward are performed by members of the collective themselves. By building its own machines, the necessary means for production, otherwise inaccessible due to technological and copyright’s exclusivity of the industrial sector, are acquired. The process of work also includes establishing sourcing channels for the collection of row material (discarded plastic) and its preparation for processing, designing new products, producing of moulds, producing and finishing of final products, and finally establishing new distribution (market or exchange) channels.

Being conducted through consultations, discussions and common decision-making, the work process in all of its segments (e.g. sharing tasks, responsibilities and revenues) includes collective reflection on how it has been led. Apart from producing new values, which are opposed to monetary ones, the aim of this project also consists of creating a place where politicization of production relations and work practically becomes feasible and possible.

In organizational terms, Minipogon models itself upon and finds inspiration in different historical models of workers self-organization, such are the ones of Yugoslav self-management, or cultural policies from the early stages of the Russian Revolution, and related works of Alexander Bogdanov in Systems and Complexity theories, among many other examples. Etc,

Core group: Vahida Ramujkić, Tijana Cvetković, Chow Sing Tai
Collaborators: Khairullah Armani, Danilo Prnjat, Faisal X, Nadir Khan, Dejan Došljak, Ali Shaheen, Noorullah Kakar, Rahmani X, Redha Al-Khamis, Nebojša Milikić, etc, etc

www.irational.org/minipogon

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition, Silence is deafness here.

Soba sudbine, Pokretnica kolektiv

(prostorna instalacija, 2017.)

Soba sudbine nastala je kao deo Igranke – javnog događaja povećenog plesu. Igranka je osmišljena i izvođena kao hibridni javni događaj, između performansa, radionice i prave igranke. Koristeći iskustva i metode koje im je praktikovanje savremenog plesa u najširem smislu donelo, umetnice okupljene u kolektiv Pokretnica su tokom 2016. zajednički radile na Igranci sa željom da kreiraju događaj koji će posetiocima – učesnicima pružiti mogućnost da i sami plešu, gledaju ples, igraju se sa formama u kojima se ples gleda izvodi i o njemu razmišljaju. Nastala je Igrankaepizoda: uživanje u plesu.

Igranke su organizovane više puta tokom 2016. godine, u različitim institucijama kulture i nezavisnim kulturnim prostorima u Novom Sadu i Beogradu.

Soba sudbine

U trenutku kada smo se sastale da organizujemo (poslednju) Igranku 2017. godine, kao događaj koji je otvorio prvu Pokretnicu – festival savremenog plesa i performansa, osim naših besplatnih i neplaćenih programa i aktivnosti na nezavisnoj plesnoj sceni Novog Sada dešavalo se malo toga. Jedna od nas već je spakovala kofere za Dubai, druga je upisala studije plesa u Berlinu, a treća dobila šansu da ode u Brisel. U našem razmišljanju o plesu sve više prostora zauzima labilna pozicija njegovog opstanka, loši ili nepostojeći uslovi za rad, nedovoljno vremena i sredstava da se bavimo plesom onako kako želimo. Igranka – epizoda: (razmišljanje) o plesu bila je prirodan nastavak nekadašnjeg uživanja u plesu. U njoj smo iskreno, lično i otvoreno sa posetiocima podelile naše želje i mogućnosti, shvatanja i razmišljanja o plesu.

Soba sudbine osvrt je na stvarne događaje koji obeležavaju naše živote i naš rad. Umetnik koji se obrazuje na našim prostorima će se upinjati da dopuni svoje (uglavnom neformalno) obrazovanje odlascima u inostranstvo, ili će bar jednom biti u iskušenju da napusti svoj grad i zemlju, sa velikim izgledima da se u nju ne vrati. Suštinski problem kojim se ovde bavimo su prepreke koje stvaraju administrativni aparati, procedure koje zahtevaju od nas da dokažemo da smo zaslužili priliku za učenje i rad, iz kojih proizilaze brojni, nelogični ali ipak neophodni podaci, uvek štampani ali i u elektronskoj formi, isporučeni finansijerima, komisijama, ambasadi ili konzulatu, a zatim poslati na procenu na željeno, često nedostižno mesto.

Pokušajmo, svako, barem jednom, pokušajmo!

Stavi sve na sajt za prikupljanje sredstava za razne potrebe i ciljeve, napravi projekat, piši bogatoj tetki, prodaj znanje i nadaj se najboljem.

Papiri na zidovima sobe sadrže lične podatke bar četiri od osam autorki ovog rada.

Autorke : Jelena Alempijević. Frosina Dimovska, Nataša Vranešević, Mia Inić, Željka Jakovljević, Ina Madžar, Jovana Rakić, Sara Tošić 

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća.

Ko si ti? Šta želiš? Šta radiš? Nemanja Čađo

*adaptacija video instalacije za izložbu  “Tišina je ovde gluvoća”

Odluka da se u prostoru video projekcije nalaze u ćoškovima prostorije sa kakofonijom zvukova koju grade pitanja Ko si ti? Šta ti želiš? Šta ti radiš?, nastao je kao mogući odgovor na pitanje migracija, što je vodeća ideja izložbe “Tišina je ovde gluvoća”. 

Postavka tri videa u ćoškove prostorije, ideja je vezana za iskustvo integrisanja, pokušaja da se postane deo neke druge ili nove životne sredine kroz pokušaj ostvarenja profesionalnih ciljeva koji vode “boljem životu”, ipak sa konstantnom sumnjom ili nesigurnošću od isključenja iz te iste sredine. Može se opisati i kao iskustvo bivanja u zajedničkom prostoru sa drugima, ali se i dalje nalaziti samo u ćošku. Iskrivljena slika video projekcije koju sam ugao stvara, može biti povezana sa idejom iskrivljene slike “boljeg mesta”. Ponekad, slična iskrivljenja mogu imati osobe koje prolaze kroz iskustvo “bivanja u ćošku” i mogućeg ne-pripadanja, što otvara drugačiju vrstu egzistencijalnih i identitetskih pitanja, pored onih koja su ovde pomenuta.

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća

English:

WHO ARE YOU?
WHAT DO YOU WANT?
WHAT ARE YOU DOING?
Nemanja Čađo

*adaptation of video installation for the exhibition “Silence Is Deafness Here”

Spatial choice of projecting the videos in the corners of the room with cacophonic soundscape built by questions Who are you? What do you want? and What are you doing? is specifically made as a possible answer on the notion of immigration as leading thought of exhibition “Silence Is Deafness Here”. The idea of placing the three videos in the corners of the room is related to the integration experience of trying to become a part of some other or new living environment in terms of professional of “better life” goals but constantly having doubt or insecurity of being excluded from that same environment. It can be described also as an experience of being in common space with others but still always in the corner. Distorted video image which two corner walls makes it can be related to the idea of having a distorted picture of “the better place”. Sometimes the similar distortions can have the persons who are experiencing “state of a corner” and possible non-belonging, which opens different existential and identity questions among which are mentioned three.

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition, Silence is deafness here.

Aura: F37, Davor Konjikušić

(fotografsko-zvučna instalacija)

U radu Aura: F37 koristim fotografije koje sam snimio pomoću policijskih termovizijskih kamera koje se koriste prvenstveno za noćni nadzor vanjskih granica Europske unije. Riječ je operativnim slikama, terminu koji je stvorio filmaš i teoretičar Harun Farocki. Na fotografijama su zabilježeni migrantski prelasci  zelene šengenske granice. U ovom radu kao fotograf zaobilazim “objektiviziranje” subjekata koje snimam, a činom prisvajanja skupocjene policijske tehnologije i naknadnom zvučnom intervencijom mijenjam semantičko značenje slike čime razotkrivam njen restriktivni i represivni potencijal. Zvuk je zapravo originalno snimljena naracija migranta prilikom prelaska granice. Dok su prognanik, odnosno izbjeglica u širem biopolitičkom kontekstu za policijski aparat samo tijela, homo sacer, kroz spajanje fotografije i zvuka ovdje prikazanim aurama dajem jasan društveni identitet u trenutku kada od straha od “drugih” i terorističkih prijetnji živimo u permanentnom izvanrednom stanju unutar kojeg se supranacionalna kontrola povjerava strojevima koji svoju funkciju ostvaruju kroz pogled.

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća.

English

Aura: F37, Davor Konjikušić

(photography-sound installation)

For Aura: F37 I have used photographs that I had taken using police thermovision camera that is most commonly used for night surveillance of the outer borders of the European Union. These are operational images, a term coined by filmmaker and theoretician Harun Farocki. The photographs documented the crossings of the green Schengen border. In this body of work, I bypass the “objectification” of the subjects I am photographing. By using expensive police technical equipment and by intervening into the sound, I changed the semantic meaning of the image and thus unveiled its restrictive and repressive potential. The sound is actually the recording of the immigrants’ talk while crossing the border. While the refugee i.e. the immigrant in the wider biopolitical context, is nothing but a body – homo sacer – to the police apparatus, merging the image with the sound adds a clear social identity to the photographed auras. This identity is born in times when the fear of „others“ and of terrorist threats causes a permanent state of emergency when supranational control uses machines whose very purpose is actualized through vision.

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition, Silence is deafness here.

Budućnost, Bojan Mrđenović

fotografije, (2011. – 2017.)

Trgovačko poduzeće znakovitog naziva Budućnost, osnovano je 1954. godine sa sjedištem u Pakracu. Poduzeće je do devedesetih godina imalo preko pedeset lokala u Pakracu, Lipiku i okolnim selima. Nakon toga zbog niza okolnosti postupno slabi, a od 2006 godine je u stečaju.

Na fasade ovih zgrada nataloženi su slojevi društveno gospodarskih mijena, promjena sustava vrijednosti i ideologija. Kuća Grgurić u Pakracu (fotografija br.1) sagrađena je sredstvima lokalnog trgovca 1906. godine u historicističkom stilu. Nakon što je nacionalizirana, sa fasade su skinuti svi ukrasi koji su podsjećali na građansko a fasada zgrade je pojednostavljena u duhu modernizma. U duhu funkcionalnog modernizma sagrađena je većina lokala poduzeća Budućnost. Pogled na arhitekturu daje nam uvid u njezin tretman u prošlosti, a trenutno stanje govori o današnjem duhu vremena.

Većina zgrada Budućnosti izgrađene su u vremenu koje je obilježeno kolektivnim vjerovanjem u bolje sutra, koje je bilo čvrsto utemeljeno u materijalnoj stvarnosti.

Kroz zadnjih nekoliko desetljeća, uz raspad poduzeća Budućnost, pratimo institucionalni rasap socijalističke vizije svijeta a s njom i vjere u budućnost i napredak. Normalnost se danas konstruira iz cinične perspektive, kroz neizvjesnost i deregulaciju, a horizont zajedničke budućnosti postao je tabu.

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća.

English

The Future, Bojan Mrđenović

photographs, (2011. – 2017.)

Trading company symbolically named The Future, was founded in 1954. Based in Pakrac. By the 90s, the company had over fifty premises in Pakrac, Lipik and the surrounding villages. After that, for a number of reasons it gradually weakens, and from 2006 it is in bankruptcy.

The facades of these buildings have layers of social and economic changes, change of system values and ideologies. The house Grgurić in Pakrac (photograph no.1) was built with the means of a local trade-man in 1906. in historical style. After it was nationalized, the facade was striped and simplified in the modernistic spirit. Most of the premises of the The Future company were build in that functional modernistic spirit. View of the architecture gives us an insight of it’s treatment in the past, and it’s current state tells us of the today’s spirit of time.

Most of the buildings of The Future were built in a time of collective belief in a better tomorrow, that was also very solid in the material reality.

In the last few decades, with the decay of the company The Future we also testify to a decay of a socialist vision of the world, and with it a decay of that belief in future and progress. Today, normal is constructed from a cynical perspective, through uncertainty and deregulation, and the horizon of a common future has become a taboo.

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition, Silence is deafness here.

Obnova, Bojan Mrđenović

(fotografije, 2011. – 2019.)

Kuće civila u pograničnoj Hrvatskoj koje su stradale u ratu 1990-ih godina, obnovila je Republika Hrvatska u projektu kolokvijalno nazvanom Obnova.

Ova mirkoregija, koju se u širem kontekstu može smjestiti na granicu Zapada i Istoka Europe, ima povijesni kontinuitet društveno političkih nestabilnosti i turbulencija. Presijecao ju je rimski limes, u srednjem vijeku je postala predziđe kršćanstva u obrani Europe od Turaka i do 20. stoljeća je pripadala pograničnom teritoriju velikih carstava, na tom prostoru se vodila Narodnooslobodilačka borba za vrijeme 2. svj. rata kao i rat 1990-ih godina, a danas predstavlja pograničnu zonu Europske Unije kojom prolazi migrantska ruta.

Ipak, ovaj prostor ne ostavlja dojam historijske pozornice. U razvojnoj paradigmi on predstavlja historijsku marginu zapadnog svijeta, koja je trpila smjene raznih sustava i poredaka uvijek iznova potvrđujući svoju poziciju kao perifernu. U vrijeme sve veće globalizacije i centralizacije moći, on kontinuirano funkcionira kao periferija periferije, regija iz koje ljudi emigriraju jer je život u njoj gotovo nemoguć, koja nema povlastice uživanja civilizacijskog napretka kakav se ostvaruje u centru. U aktualnoj situaciji migrantske krize, Obnova ne predstavlja iznimku nego element kontinuiteta u paradigmi razaranja u ime civilizacijskog napretka i razvoja.

Ovaj rad će biti postavljen u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda od 4.07. do 25.7. u okviru izložbe Tišina je ovde gluvoća.

English

The Reconstruction, Bojan Mrđenović

(photographs, 2011. – 2019.)

The houses of civilians in Croatian borderline that were ruined in the 1990s wars were restored by the Republic of Croatia in a project colloquially known as “The Reconstruction”.
This microregion, which can be, in a wider context, put as a borderline between West and East Europe, has a historical continuity in social and political instability and turbulence. It was crossed by the Roman limes, in the Middle Ages it became the forerunner of Christianity in the defense of Europe from the Turks, and by the 20th century it belonged to the border territory of the great empires, in that area the National Liberation battle took place in the WWII as well as the war of the 1990s, and today it represents the borderline of the European Union through which the migrant route is passing.

However, this area does not give the impression of a historical stage. In the paradigm of the developments it represents a historical margin of the Western world, which has suffered the shifts of various systems, always reaffirming its position as a peripheral. At a time of increasing globalization and centralization of power, it continually functions as a periphery of a periphery, a region from which people emigrate, because life in it is almost impossible, without the privilege of enjoying the civilization progress that is achieved in the center. In the current situation of the migrant crisis, The Reconstruction is not an exception, but an element of continuity in the paradigm of destruction that goes on in the name of civilization progress and development.

This piece will be presented in the gallery Podroom at the Cultural Center of Belgrade from 4.07. to 25.7. within the exhibition, Silence is deafness here.

Zones of (dis)comfort – otvoren poziv za prijavljivanje!

Šta: radionica, otvorena praksa/performans (long duration)
Kada: 27. jun – 2. Jul, od 10:30 – 16h
Gde: Kulturni centar Magacin
Učesnici/ce: profesionalci/ke i izvođači/ce iz polja savremenog plesa i izvedbenih umetnosti
Broj učesnika/ca: 5-7

Prijavite se slanjem kratkog video zapisa vašeg rada/performansa ili prakse na info@brina.rs do ponedeljka, 24. juna u ponoć.

Poziv za učešće  

Zones of (dis)comfort: Spatial Hypersensitivities zamišljena je kao proces otvorenog istraživanja/prakse. Nastavak je dvogdišnjeg istraživanja tokom master studija scenografa Nemanja Čađe. U širem smislu, jedna od osovina ove studije jeste odnos tela i prostora kroz zonu udobnosti kao prostornu strategiju. Ovaj pojam se koristi kao model za suočavanje sa ličnim sećanjima, iskustvima ili osećanjima u kontekstu određenog prostora, tj. kako lične i intimne posledičnosti mogu reartikulisati ili na drugačiji način uokviriti predmetni prostor. Preciznije, ovaj istraživački kurs kao otvorena praksa će se razvijati propitivanjem ne samo zone udobnosti već ulaženjem i u prostore ne/udobnosti. Fokus će biti na situiranju/pozicioniranju ličnih iskustava i osećanja ne/udobnosti u određenom prostoru sa ciljem da se postigne dijalog između različitih autonomija kao što su prostorne ili telesne posledičnosti.

Arhitektica i istraživačica Danica Selem pridružiće se Nemanji u beogradskom izdanju radionice koja će biti održana u Kulturnom centru Magacin. Danica kroz svoju praksu razmatra načine na koje prostor oblikuje naše fizičko, socijalno i emotivno telo i svakodnevno ponašanje kroz koncept “prostorne žrtve”. Ovaj koncept razvila je kroz svoje istraživanje i performans sa grupom “Bodies Intersect Buildings”.

Nemanja je radionice o pojmu zone udobnosti realizvao sa studentima i profesionalcima na različitim mestima: Banja Luka (Bosna i Hercegovina), Zagreb (Hrvatska), Fredrikstad (Norveška), Oslo (Norveška). Danica je vodila radionice i otvorene prakse velikih razmera na IPADÉ – A Prelude to the Shed (Nju Jork), Pioneer Works Gallery (Nju Jork) i Cornell University (Itaka, Nju Jork) između ostalih.

Rezultati radionice biće predstavljeni na izložbi “Tišina je ovde gluvoća” u galeriji Podroom u Kulturnom centru Beograda.

English:

What: workshop, open practice/long duration performance
When: 27.june – 2. July, from 10:30 – 16h
Where: Cultural centre Magacin
Participants: professionals/practitioners within the fields of performing arts and contemporary dance
Number of participants: 5-7

Apply by sending a video sample of your body work/practice to info@brina.rs by Monday 24th of June at midnight.

Invitation to participate  

Zones of (dis)comfort: Spatial Hypersensitivities is imagined as an open research process/practice. It is an extension of a two year long exploration during master studies of scenographer Nemanja Čađo. One of the cores of this study, in its wider sense, is a relationship between body and space through spatial strategy of comfort zone. This notion is used as a model for dealing with personal memories, experiences of feelings in terms of specific space, ei how those individual and intimate repercussions can rearticulate or reframe subject place. More specific, this research course as open practice will move forward with questioning not only the zone of comfort but entering into areas of discomfort. Focus will be on situatedness of personal experiences and feelings of (dis)comfort in certain space with the aim towards zone of negotiation between different autonomies such as spatial or body “consequentialities”.

Architect and researcher Danica Selem will join Nemanja in the Belgrade edition of the workshop that will be held in Cultural center Magacin. Danica’s practice considers ways in which space shapes our physical, social and emotional bodies and behaviors in everyday life through the concept of spatial victim. The concept was developed with her research and performance group Bodies Intersect Buildings.

Nemanja made workshops on the notion of comfort zone with students and professionals in different places: Banja Luka (Bosnia and Herzegovina), Zagreb (Croatia), Fredrikstad (Norway), Oslo (Norway). Danica hosted workshops and large scale open practices at IPADÉ – A Prelude to the Shed (NYC), Pioneer Works Gallery (NYC) and Cornell University (Ithaca, NY) among others.

The results will be presented at the exhibition “Silence is deafness here” in Podroom Gallery (Cultural Centre of Belgrade).

Biographies

Danica Selem

Danica Selem is an architect, educator researcher and performance artist. She is a founder of Bodies Intersect Buildings, a performance and research practice working between Europe and the United States. Selem’s largest work to date is the result of a public competition for the Park Kata Šoljić in Zagreb, with Marija Horvat and Dora Jerbić. The project was realized in 2016, while Selem was completing her undergraduate studies. Further, her work has been shown at IPADÉ – A Prelude to the Shed, Pioneer Works Gallery, Dixon Place Theater, JACK, Cherry Lane Theater, Cabinet, and many others. In addition to teaching at Cornell University, she has taught architecture at the Pratt Institute, New York City College of Technology, and was a part of an alternative educational institution, the School of Apocalypse.

Selem was born in Split, Croatia. After receiving her bachelor of arts in architecture and urban design from the Faculty of Architecture in Zagreb, she worked at 3LHD architects before moving to New York City to pursue a master of architecture degree at the Pratt Institute in Brooklyn.

Nemanja Čađo

Nemanja Čađo is an artist, architect, scenographer and researcher working within the fields of extended scenography, body movement experiments and sensorial investigations. Interested in the relations between scenography and choreography he is questioning how spatial potentials and narratives can be rearticulated through corporeal constellations with its memories and histories. In his artistic approach he is examining more what scenography could be rather than what scenography is. The exploration of what else scenography can be articulated itself in several directions. One is about delving through and working mostly with the mediums such as video, sound and light. And another one is based around workshop, as research model, about notion of “comfort zone”, its political, cultural, social and other determinants and narratives. (This workshop model gains certain kind of archive from different contexts which is the core of Nemanja’s sensorial investigations.)

Nemanja holds MA degree in scenography from Norwegian Theatre Academy, Østfold University College in Norway and BA degree in architecture from Faculty of Architecture, Civil Engineering and Geodesy, University of Banja Luka (Bosnia&Herzegovina).
Currently lives and work in Norway.